Doi Inthanon (ดอยอินทนนท์) - najwyższy szczyt Tajlandii o wysokości 2595 m n.p.m., znajdujący się w Parku Narodowym Doi Inthanon w prowincji Chiang Mai. Góra jest krańcową częścią Himalajów, łańcucha górskiego rozciągającego się od Nepalu, poprzez Birmę po Tajlandię.

W przeszłości góra była również znana jako Doi Luang, co znaczy duża góra, lub Doi Ang Ka, czyli szczyt stawu wrony. Obecna nazwa została nadana w 1939 r. na cześć króla Inthawichayanon, ostatniego króla Chiang Mai, który zasłynął z chęci ochrony lasów na północy. Nakazał on, aby po śmierci jego ciało zostało złożone na górze Doi Luang. Tak też uczyniono, a nazwę zmieniono na Doi Inthanon.

Na szczyt prowadzi droga asfaltowa. Znajduje się tam duża stacja radarowa.

Udon Thani (taj. อุดรธานี) jest jedną z prowincji (changwat) Tajlandii. Sąsiaduje z prowincjami Nong Khai, Sakon Nakhon, Kalasin, Khon Kaen, Nong Bua Lamphu i Loei.

Phitsanulok (พิษณุโลก) jest jedną z prowincji (changwat) Tajlandii. Sąsiaduje z prowincjami Loei, Phetchabun, Phichit, Kamphaeng Phet, Sukhothai i Uttaradit oraz z Laosem (prowincją Sayaboury).

Wapienne formacje krasowe, które znaczą wybrzeże Morza Andamańskiego na południu Tajlandii, tworzą idealny teren dla wspinaczy skałkowych, a w ciągu kilku ostatnich lat sport ten naprawdę zyskał tutaj na popularności.

Dookoła Laem Phra Nang w prowincji Krabi znajduje się kilkadziesiąt szlaków wspinaczkowych, do których można dotrzeć spacerem, pokonując niewielką odległość od turystycznych bungalowów, restauracji i plaż. Kilka szkół wspinaczkowych już założyło tutaj swoje ośrodki, służąc instruktażem, przewodnikami i niezbędnym sprzętem. Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby w Laem Phra Nang nauczyć się wspinaczki - trwające pół dnia kursy dla początkujących kosztują 500 THB, całodzienna wspinaczka z przewodnikiem 1000 THB, a trzydniowy kurs 3000 THB. Opłata za wypożyczenie sprzętu wynosi około 800 THB dziennie dla dwóch osób.

Jeśli nie ma się czasu na samodzielne organizowanie wyprawy wspinaczkowej, można rozważyć skontaktowanie się z Wild Planet, organizatorem wypraw przygodowych, z siedzibą w Bangkoku (tel..02/2598717 fax 258 2249). Urządzają oni regularne weekendy ze wspinaczką w południowej Tajlandii za około 11 000 THB ze wszystkimi świadczeniami, mogą też przygotować wyprawy wspinaczkowe na konkretne zamówienie.

Wapienne formacje krasowe, które znaczą wybrzeże Morza Andamańskiego na południu Tajlandii, tworzą idealny teren dla wspinaczy skałkowych, a w ciągu kilku ostatnich lat sport ten naprawdę zyskał tutaj na popularności. Dookoła Laem Phra Nang w prowincji Krabi znajduje się kilkadziesiąt szlaków wspinaczkowych, do których można dotrzeć spacerem, pokonując niewielką odległość od turystycznych bungalowów, restauracji i plaż. Kilka szkół wspinaczkowych już założyło tutaj swoje ośrodki, służąc instruktażem, przewodnikami i niezbędnym sprzętem. Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby w Laem Phra Nang nauczyć się wspinaczki - trwające pół dnia kursy dla początkujących kosztują 500 THB, całodzienna wspinaczka z przewodnikiem 1000 THB, a trzydniowy kurs 3000 THB. Opłata za wypożyczenie sprzętu wynosi około 800 THB dziennie dla dwóch osób. Jeśli nie ma się czasu na samodzielne organizowanie wyprawy wspinaczkowej, można rozważyć skontaktowanie się z Wild Planet, organizatorem wypraw przygodowych, z siedzibą w Bangkoku (tel..02/2598717 fax 258 2249). Urządzają oni regularne weekendy ze wspinaczką w południowej Tajlandii za około 11 000 THB ze wszystkimi świadczeniami, mogą też przygotować wyprawy wspinaczkowe na konkretne zamówienie.

Szaleńcze tempo życia i mało urodziwa architektura współczesnego Bangkoku nie odpowiadają wyobrażeniom wiązanym ze stolicą egzotycznego Syjamu. Na rozległej równinie, najeżonej dziesiątkami drapaczy chmur z betonu i szkła, mieszka ponad siedem milionów ludzi, a miasto stwarza wrażenie, że jest ich tu jeszcze więcej.

W cieniu wieżowców chaos przeplata się z wyrafinowaniem. Targowiska sąsiadują z pogrążonymi w ciszy złotymi świątyniami, a przed wulgarnymi przybytkami uciech cielesnych buddyjscy mnisi zbierają co rano jałmużnę. Jedno nie ulega wątpliwości - trudno wobec tego miasta pozostać obojętnym. Komu nie w smak wystawanie w korkach ulicznych, w przeraźliwym hałasie silników i kłębach spalin, ten zrobi najlepiej zwiedzając w parę dni najokazalsze świątynie i muzea, załatwiając jak najszybciej zakupy i uciekając na prowincję.

Kiedy w 1782 r. Rama I rozbudował tymczasową osadę w Thonburi, zaś na drugim brzegu rzeki, w Ratanakosin, założył nową stolicę. Aby oddać hołd jej splądrowanej poprzedniczce, odtworzył dokładnie plan i architekturę Ajuttii, każąc nawet przetransportować w dół Chao Phraya budulec z ruin zniszczonego miasta. Podobnie jak w przypadku Ajuttii wybrano łatwe do obrony miejsce nad rzeką, które po wykopaniu kanałów zamieniono następnie w sztuczną wyspę. W jej centrum stanął Wielki Pałac i królewska świątynia, Wat Phra Kaeo, przed którymi ciągnęło się otwarte pole kremacyjne Sanam Luang. Z tego samego okresu pochodzi Wang Na (Pałac Drugiego Króla), dziś mieszczący Muzeum Narodowe. Wzniesioną jeszcze przed założeniem stolicy Wat Po upiększyli później następcy Ramy I, którzy ufundowali też kilka wspaniałych pałaców w stylu europejskim (obecnie zajmowanych przez instytucje rządowe), Wat Mahathat, najważniejszy ośrodek myśli buddyjskiej w południowo-wschodniej Azji, Teatr Narodowy i uniwersytet Thammasat.

Od tamtej pory Bangkok rozrósł się na wschód od rzeki, a jego komercyjne centrum przeniosło się spod Wielkiego Pałacu o dobrych 5 kilometrów. Rodzina królewska już dawno przeprowadziła się do pałacu Chitralada w dzielnicy Dusit, Ratanakosin nadal jednak pozostaje ceremonialnym centrum królestwa - do tego stopnia, że wydaje się zapadać w grząskim gruncie pod ciężarem okazałych gmachów. Wzniosłą atmosferę rozładowują hałaśliwe targowiska nad rzeką i obok Sanam Luang, gdzie po dziś dzień odbywają się kremacje i królewskie uroczystości. Miejsce to pełni też funkcję popularnego parku publicznego oraz ważnego węzła w sieci komunikacji autobusowej.

Mimo obecności kilku z najważniejszych atrakcji turystycznych Tajlandii, dzielnica żyje własnym życiem, obojętna na tłumy zwiedzających i zgrabnie zachowuje równowagę między witalnością a dostojeństwem. Do Ratanakosin można łatwo podejść na piechotę z Banglamphu, ale najlepiej wybrać się tu łodzią ekspresową, wysiadając na pomoście Tha Chang (w pobliżu Wielkiego Pałacu lub Tha Thien (w pobliżu Wat Po).

Tajlandia (Królestwo Tajlandii na wschodzie, z ) – państwo w południowo-wschodniej Azji, graniczące z Laosem i KambodżąMalezją na południu oraz z Birmą (Myanmarem) i Morzem Andamańskim na zachodzie. Tajlandia jest także nazywana Syjamem, gdyż była to jego oficjalna nazwa do 11 maja 1949. Międzynarodowe określenie "Thai" (ไทย) znaczy po tajsku wolny.

Początek historii Tajlandii wiąże się z migracją Tajów z południowo-zachodniej części Chin. Ludność ta dotarła na terytorium obecnego państwa w X–XII wieku. Tajowie opanowali dorzecze Menamu, zasymilowali się z żyjącymi tu Khmerami, ulegając jednocześnie wpływom ich kultury i ich religii - buddyzmu. W 1350 założono w dolinie Menamu Ajutthaję, stolicę królestwa. Państwo ze stolicą w Ajutthaji objęło prawie cały Półwysep Indochiński. Okres rozkwitu nastąpił w XV wieku, osłabienie w XVI wieku. W XVI i XVII w. rozpoczęły się kontakty z Europejczykami m.in, Portugalczykami, Hiszpanami, Holendrami i Anglikami. W drugiej połowie XVII wieku Birma zajęła Ajutthaję. W 1782 w południowej Tajlandii generał Czakri ogłosił się królem i założył nową dynastię nazwaną jego imieniem. Państwo stale umacniało się, ale próby powiększenia terytorium zostały zahamowane przez rosnące w tym regionie wpływy brytyjskie i francuskie; W latach 60. XIX wieku tajskie państwo było formalnie niepodległe, ale realnie było uzależnione od państw kolonialnych. Europejczycy odebrali krajowi zwierzchnictwo nad Kambodżą (1867) i Laosem (1893) - Indochiny Francuskie, W początkach XX wieku przeprowadzono reformę; władcy zachowali ustrój absolutystyczny. W 1932 nastąpił wojskowo-cywilny zamach stanu, który doprowadził do ustanowienia monarchii konstytucyjnej, a w 1938 władzę objęło wojsko. Rząd Tajlandii w 1940 zawarł pakt o nieagresji z Japonią, a później sojusz wojskowy i polityczny. Tajlandia brała udział w wojnie przeciw aliantom (tylko teoretycznie). W 1944 odsunięto od władzy rząd popierający Japonię po to, aby nie brać odpowiedzialności za udział w wojnie po stronie państw Osi. Po wojnie utrzymywano przyjazne stosunki z USA, wysłano do Wietnamu oddziały wspomagające wojska amerykańskie. W 1974 Zgromadzenie Narodowe uchwaliło konstytucję, ustanawiającą w Tajlandii demokrację parlamentarną. Konstytucję anulowano w 1977 po kolejnym przewrocie wojskowym. Zgromadzenie uchwaliło nową konstytucję w (1978).

Pełna nazwa Bangkoku w języku tajskim brzmi: กรุงเทพมหานคร อมรรัตนโกสินทร์ มหินทรายุธยามหาดิลก ภพนพรัตน์ ราชธานีบุรีรมย์ อุดมราชนิเวศน์ มหาสถาน อมรพิมาน อวตารสถิต สักกะทัตติยะ วิษณุกรรมประสิทธิ์, czyli Krung Thep Mahanakhon Amon Rattanakosin Mahinthara Ayuthaya Mahadilok Phop Noppharat Ratchathani Burirom Udomratchaniwet Mahasathan Amon Piman Awatan Sathit Sakkathattiya Witsanukam Prasit (posłuchaj ^*), co w prostym tłumaczeniu oznacza:

Miasto aniołów, wielkie miasto, wieczny klejnot, niezdobywalne miasto boga Indry, wspaniała stolica świata wspomaganego przez dziewięć pięknych skarbów, miasto szczęśliwe, obfitujące w ogromny Pałac Królewski, który przypomina niebiańskie miejsce gdzie rządzi zreinkarnowany bóg, to miasto dane przez Indrę, zbudowane przez Wisznu.

Do 1764 niewielka wioska zwana Bang Makok (Wieś Drzewek Oliwnych). Po zniszczeniu przez wojska birmańskie w tymże roku dawnej stolicy Syjamu (obecnej Tajlandii), Ajutthaji, zbudowano tu obóz warowny. Podczas swojej koronacji w 1782 r. Rama I nadał swej stolicy nazwę składającą się z 43 sylab. Przez następne lata dodano do tej nazwy jeszcze 21 sylab. Nazwa ta obecnie znajduje się w Księdze Rekordów Guinnessa jako najdłuższa nazwa geograficzna na świecie.